Na jarenlang worstelen met de overgang lijken de klachten eindelijk wat af te nemen. Achteraf weet ik nu wanneer ik overgangsklachten begon te ontwikkelen. Toen had ik geen idee dat mijn klachten wel eens te maken zouden kunnen hebben met het begin van hormonale onevenwichtigheid. Ik was begin veertig en niet bezig met de overgang, dat was iets van vrouwen, veel ouder dan ik. Wat ik toen wist over de overgang was heel weinig, veel meer dan de geijkte opvliegers was het niet.

Nu weet ik dat de overgang erg heftig kan zijn en dat er een heel arsenaal aan andere klachten dan opvliegers is. Ik ben één van die vrouwen die hier in ruime mate mee bedeeld werd. Wat me hierbij in de loop der jaren opviel, is dat veel van de klachten door menig arts niet echt serieus worden genomen, ze worden ook vaak niet gezien als klachten, die met de overgang te maken hebben.

Wanneer ik had geweten dat veel van mijn klachten te maken hadden met de levensfase waarin ik verkeerde, was ik niet zo ongerust geweest, en had ik me goed geïnformeerd over de verschillende behandelingsmogelijkheden. Ook had ik steun gezocht bij andere vrouwen, tenslotte de ervaringsdeskundigen bij uitstek. Dat is precies wat ik hoop te betekenen voor vrouwen, die nu midden in dat zo taaie proces zitten.

Groetjes,

Elzelien

Wil je mij een berichtje sturen, klik dan HIER.

*** De informatie op deze site is voor eigen gebruik, niet voor verspreiding of publicatie elders (zie disclaimer onderaan) ***

DE POSTMENOPAUZE EN IK

Na een behoorlijk lange periode van afwezigheid meld ik me eindelijk weer eens op dit oude, vertrouwde plekje, mijn blog, bij jullie, mijn lezers. Een beetje onwennig nog na zo'n lange tijd, heb er eerst maar eens wat in rondgestruind. Merkwaardig om m'n eigen schrijfsels te lezen, het lijkt zo vreselijk lang geleden dat ik ze schreef. Maar, het is gek, ik weet nog precies wannèèr ik ze schreef en ook borrelt al snel weer op hoè ik me toen voelde en wat me dreef om juist die gedachten aan jullie toe te vertrouwen.

Nu, op dit moment, nu ik weer begonnen ben met schrijven, merk ik pas hoe zeer ik het schrijven op mijn  blog heb gemist en ook hoezeer ik jullie, mijn mede-overgansters, heb gemist. Het spijt me dat ik lang niet alle mails heb beantwoord, dat ik er even niet voor julllie kon zijn, dat ik heb nagelaten mijn hersenspinsels aan julllie toe te vertrouwen, maar ik moest er even alleen voor mezelf zijn, helemaal alleen voor mezelf. Ook dat hoort bij het proces van de overgang.

Maar ik wist al die tijd wel, dat ik, als de tijd daar rijp voor is, als ik alles weer had beleefd en doorleefd, als ik alles weer een plaatsje had gegeven, ik er gewoon weer zou zijn. Want de drang om te laten weten is groot, juist omdat er zoveel vrouwen zijn als ik, gevoelig voor hormoonschommelingen, gevoelig voor wat er in hun lichaam en geest gebeurt, vrouwen, die zich, net als ik, onzeker voelen, zichzelf kwijt zijn en geen begrip of steun, of te weinig échte begrip of steun uit hun omgeving krijgen.    

Zoals gezegd, was er dus de afgelopen maanden geen ruimte voor mijn blog in mijn leven. Ja, ik had stukjes kunnen schrijven, ik had woorden kunnen typen, maar die waren dan niet "echt" geweest, niet autentiek. Ze zouden niet van binnen zijn gekomen. En op de een of andere manier kan ik dan niet schrijven, het moet uit mezelf komen, uit m'n gevoel, uit wat er in me omgaat. Ik moet mijn gevoelens verwoorden en niet enekel mooi woorden achter elkaar zetten, die dan samen een leuk stukje opleveren,.maar volkomen leeg en nietszeggend zijn. Kortom: het moet echt zijn, en juist dat kon ik even niet.

De reden dat ik dat even niet kon, was het feit dat er van alles gebeurde, en dan heb ik het zuiver en alleen over de overgang. Na een periode waarin ik werkelijk heb gedacht, dat de overgangstrein mijn stationnetje had gepasseerd om er nooit meer terug te keren, en ik kon gaan puinruimen en beginnen met opbouwen, kwam ik bedrogen uit. Niet voor het eerst trouwens, maar ja, optimist als ik ben, (je begrijpt, dit is iets sarcastisch bedoeld, want het optimisme dat ik van nature in ruime mate bezat, is gaandeweg de overgang behoorlijk geslonken), stonk ik er toch weer, al halleluja roepend, in. 


Maar helaas, zo gemakkelijk ging het niet, de wet van Murphy geldt altijd, ook voor de overgang en het ging weer een poosje in plaats van de berg op, de berg af. De afgelopen maanden waren raar en intens, zo kan ik het omschrijven. Raar, omdat ik er dus inderdaad lange tijd van overtuigd was dat ik qua overgang alles had gehad, en het weer allemaal, volkomen onverwacht, opnieuw leek te beginnen, en intens, omdat de hele rondedans aan klachten, in verhevigde en versnelde toestand aan me voorbij trok en ook omdat ik nog nooit een periode in mijn leven heb meegemaakt, waarin ik met een veel "rauwere" Elzelien werd geconfronteerd dan ik zelf voor mogelijk had gehouden.

Dus alles wat ik de afgeopen jaren aan overgangsperikelen had meegemaakt, trok de afgelopen tijd nog eens nadrukkelijk aan me voorbij, om me er nog even aan te herinneren, zeg maar rustig er met mijn neus op te drukken, dat beweren dat ik het wel gehad had, dat ik gewoon weer verder kon, dat ik nog wel eens een terugval zou hebben, maar dat ik zeker wist dat het alleen maar bergopwaarts zou gaan, alhoewel niet zo bedoeld, nogal zelfgenoegzaam was en totaal niet met de werkelijkheid in overeenstemming.
Ik besef nu, dat het een kwestie was van "de wens is de vader van de gedachte", en van hoop op en het verlangen naar hoe ik vroeger was, naar mijn rust en stabiliteit van toen, naar mezelf van toen.

Hoe dan ook, het wou opeens niet meer. Ik denk dat het hier weinig zin heeft om al mijn klachten tot in de detail op te lepelen, elders in mijn blog kun je hierover alles vinden, ik zal enkel dat wat zich het meest op de voorgrond drong, even benoemen, dan hebben we dat gehad en kan ik verder met waar het me in het hier en nu écht om gaat.
Hier volgt het rijtje klachten: obstipatie, of juist een veel te snelle stoelgang, inclusief de buikpijn en buikrampen hierbij, hevige, lange, droge en natte, opvliegers, lange tijd een absurd brandende rug en nek, moe, moe, moe, een vastzittende nek, op z'n tijd stijve pieren, gewrichten, een enorm droge huid, met name de handen (echt, m'n huid op de rug van mijn handen voelt zo stram en droog als dat harde overtrekpapier) slecht of helemaal niet slapen, 's morgens ontzettend brak zijn, en pas in de loop van de dag opknappen, en natuurlijk werd dit alles overgoten met het gewoonlijke ziekmakende sausje van angsten, onrust, depressiviteit en het onovertroffen gevoel van "ik kan niets meer, ik voldoe niet, ik ben waardeloos.
Het leek wel een soort "grande finale" van mijn overgang van de afgelopen jaren!

Maar nu is het vandaag en zit ik eindelijk weer, met stramme vingers, te typen voor mijn blog. Ik kijk naar binnen, hoe ziet het er daar nu,op dit moment, uit? Ik kan niet zeggen dat ik me super voel, of zoals vroeger. Nee, dat is niet zo, en dat komt ook nooit meer terug, nooit!

Eerder heb ik wel zulke dingen beweert, stellig ook, maar ik weet nu, dat er, onbewust, toch nog ergens in mijn achterhoofd de gedacht rondwaarde dat de Elzelien van voor de overgang toch weer terug zou komen, al zou het dan in iewat afgezwakte vorm zijn, en heel wat wijzer. Stiekem dacht ik, dat het hele overgangsproces dààr naar toe zou werken. 

Maar dat is niet zo! En die hoop heb ik  dan nu ook voor altijd en in alle eerlijkheid laten varen. Het wordt gewoon nooit meer als toen. 
Ik ben iemand anders geworden, nog wel Elzelien natuurlijk, maar een Elzelien, die niet meer kan zeggen "dat doe ik even", een trager en gezapiger Elzelien, eentje, die niet meer zoveel kan presteren, tenminste niet de dingen, die ze er eerst eventjes bij deed. 
Die Elzelien bestaat niet meer. Ze is weg, en dat is voor altijd, ze komt nooit meer terug. Dat is een feit, onvoldongen en onomkeerbaar, of ik het nu leuk vind of niet.

Ook mijn "grande finale" van hierboven klinkt me nu teveel als een afsluiting in de oren. Onderhand weet ik zo onderhand beter. Dat "grand finale" neem ik dan ook stante pede terug,  Maak er maar "wijze les" van, dat is gepaster.

Ja, ik kan rustig zeggen dat ik klaar ben met het hopen op de oude Elzelien, ik heb daarmee afgerekend. Misschien was dàt wel de reden van die treurige, tranentrekkende parade van alle mogelijke overgangsklachten van de afgelopen maanden.
Trouwens, opeens besef ik dat ik nogal vaak naar redenen van dingen die me overkomen zoek, naar oorzaak-en-gevolg-reeksen, naar motieven en achterliggende gadachten, en ik hoor wel eens dat ik dat niet moet doen. Maar zal ik je eens wat zeggen? Het is iets wat ik altijd zal blijven doen, altijd. Het geeft zin aan de dingen des levens, inclusief, of juist de nare, negatieve dingen, het stelt me ook gerust en het geeft me handvaten, om alles wat me aan naars overkomt en ik niet in m'n leven wil, om te buigen, te vermijden, het geeft me kracht.

En dat laatste, dat bouwen aan kracht, dat hervinden van mijn kracht, de kracht, die deel uitmaakt van wie ik ben, dat is waar ik nu heel bewust mee bezig ben. En let wel, dat is iets geheel anders dan vruchteloos blijven hopen, tegen beter weten in, dat het ooit weer zal worden zoals eerst.

Me in de Elzelien van nu verheugen, dat lukt me nog niet echt. Ook daarvan heb ik een tijdje gedacht dat dat wel zo was, maar ik kom daar nu op terug. Ik verneem aan mezelf, ondanks dat ik gewoon wéét dat het nooit meer terug komt, dat ik me nog steeds een beetje verzet. Er zijn valkuilen, en ik trap er nog steeds in: ik neem bij tijd en wijle nog steeds teveel hooi op m'n vork neem en doe toezeggingen, die ik niet kan waarmaken. Want tja, ik wil ook wat presteren en navenant gewaardeerd worden, nietwaar? En juist die oorzaak en dat gevolg, waardering na prestatie, zit er bij  mij onwrikbaar ingebakken. En dat zal ik echt moeten loslaten, anders blijft het vechten, mijn leven lang, en daar pas ik voor

Tja, het gevoel volgt het verstand niet zomaar, bij mij tenminste niet. Maar ik heb zo m'n vermoedens dat als ook dat weggeëbd is, het goed zal zijn. (Ik druk me op kousevoeten uit, want voor hoogmoed heeft de overgang me, zoals je weet, vaker, heel recent nog, afgestraft.)

Ik denk, ik weet het wel zeker, dat ik ook wat betreft het beetje bij beetje accepteren van het nieuwe zijn en het zoeken naar hernieuwde kracht, niet alleen sta. Het zal  ongetwijfelt onderdeel zijn van dat hele, lange, lange overgangsproces wat zich in me voltrekt en wat nog lang niet op z'n einde is, maar voor mij is het een unieke ervaring, net zoals het dat voor jou zal zijn.

Dàt is wat er op dit moment in me gebeurt, het is en blijft dus vallen en opstaan. Ik heb me vast voorgenomen er hier vanaf nu weer geregeld even een woordje aan te wijden, of natuurlijk gewoon even voor de gezelligheid een praatje te maken.....

Hoe dan ook, tot gauw,

Lieve groet, 

Elzelien