Na jarenlang worstelen met de overgang lijken de klachten eindelijk wat af te nemen. Achteraf weet ik nu wanneer ik overgangsklachten begon te ontwikkelen. Toen had ik geen idee dat mijn klachten wel eens te maken zouden kunnen hebben met het begin van hormonale onevenwichtigheid. Ik was begin veertig en niet bezig met de overgang, dat was iets van vrouwen, veel ouder dan ik. Wat ik toen wist over de overgang was heel weinig, veel meer dan de geijkte opvliegers was het niet.

Nu weet ik dat de overgang erg heftig kan zijn en dat er een heel arsenaal aan andere klachten dan opvliegers is. Ik ben één van die vrouwen die hier in ruime mate mee bedeeld werd. Wat me hierbij in de loop der jaren opviel, is dat veel van de klachten door menig arts niet echt serieus worden genomen, ze worden ook vaak niet gezien als klachten, die met de overgang te maken hebben.

Wanneer ik had geweten dat veel van mijn klachten te maken hadden met de levensfase waarin ik verkeerde, was ik niet zo ongerust geweest, en had ik me goed geïnformeerd over de verschillende behandelingsmogelijkheden. Ook had ik steun gezocht bij andere vrouwen, tenslotte de ervaringsdeskundigen bij uitstek. Dat is precies wat ik hoop te betekenen voor vrouwen, die nu midden in dat zo taaie proces zitten.

Groetjes,

Elzelien

Wil je mij een berichtje sturen, klik dan HIER.

*** De informatie op deze site is voor eigen gebruik, niet voor verspreiding of publicatie elders (zie disclaimer onderaan) ***

Ik ben op dit moment aan het werk om mijn blog te vernieuwen. Hierdoor zijn niet al mijn stukken beschikbaar, binnenkort zal mijn blog weer helemaal volledig zijn.

TERUGKERENDE MOEDELOOSHEID

Lieve allemaal, 

Het is alweer een tijd geleden dat ik me op mijn blog heb gemeld,  en daar zijn allerlei redenen voor. De voornaamste is wel dat er maanden achter me liggen  waarin de overgang  en alles wat daarmee verbonden is, een beetje naar de achtergrond verdween. Het zijn maanden geweest, waarin ik mezelf weer helemaal terug heb gevonden en het levenspad wat altijd al voor mij bedoeld was, hervonden heb en als vanouds, als voor de overgang, heb bewandeld. 


En toch sloop, zomaar opeens, zonder direct aanwijsbare reden, enige tijd geleden dat ondefineerbare overgangsgevoel weer naar binnen. Ik voelde het van verre al komen, eerst een piepklein, nauwelijks merkbaar tikje, "hé, het zal toch niet...." Toen wat krachtiger, "Nee, ik wil het niet weten...." Al snel werd het gevoel sterker en niet meer te ontknennen, "ja,hoor,  het is er weer..." 

Noem het lusteloze moedeloosheid, een ellendig zwaar wattenhoofd, lood in de aderen, of voor mijn part ziek, zwak en misselijk, het maakt niet uit, want elke vrouw met een niet-typische overgang, die dit leest, zal onmiddellijk dit ondefineerbare gevoel wat ik hier bedoel, begrijpen.

Een tijd lang heb ik heb me er nog ernstig tegen verzet, er dapper tegen gestreden, want ik had het toch allemaal gehad, ik was er toch helemaal door? 
En dat was ook zo, echt, zonder overdrijven heb ik me maandenlang weer als vanouds gevoeld, had ik weer energie als vanouds, kon me ook als vanouds weer richten op alles wat het leven zo de moeite waard maakt, alles wat mij een prettig en voldaan gevoel gaf. En dat was zo verselijk fijn, en dat ben ik nu dus alweer een tijdje kwijt.

Goed, ik ben dus wéér in de werkelijk ongelooflijke grilligheid van het ingewikkelde proces dat overgang heet getuind, en zie mezelf hier weer, zoals de jaren, die achter me liggen, op mijn bank zitten, zeg maar rustig hangen, met geen tien paarden omhoog te hijsen, en boven m'n hoofd een steeds dikkere laag donkere, dreigende wolken. Ik kan wel janken, het voelt als falen, maar de tranen willen niet komen, tenminste niet met het overdreven gemak zoals ze deden in de "over-emotionele" periode van mijn overgangstijd..

Oh ja, "nu" is dus officieel, volgens de gynaecoloog na een druppel bloed anderhalf jaar postmenopauze, maar volgens mijzelf drie en een half jaar, want ik tel die laatste "menstruatie" gewoon niet mee, omdat mijn klachten hetzelfde bleven, namelijk net zo onvoorspelbaar en grillig als voor die rode veeg op het toiletpapier. het was een onbeduidend intermezzo, meer niet.

Zoals ik al zei, ik heb al een tijd niet op mijn blog geschreven, om allerlei redenen, maar het kleine stemmetje van binnen zegt me dat het weer hoog tijd wordt. Vandaag, zaterdag, wordt ik in beslag genomen door al die triviale, maar nu eenmaal noodzakelijke huishoudelijke  bezigheden. Ik ga ze straks doen, omdat ik ze moet doen, niet meer met grootste gemak, zoals de vorige maand nog, maar met het gevoel van moeizaam ploegen door donkere, zware klei. 

En toch, ondanks het ellendige overgangsgevoel van vandaag, is er, diep in me, de afgelopen maanden veel goeds gebeurd. En dat goeds is zo vreselijk moeilijk onder woorden te brengen, maar tegelijkertijd zo bepalend voor de rest van mijn leven, dat ik er niet omheen kan, en heel erg sterk de behoefte voel om er hier op mijn blog uiting aan te geven. Maar niet vandaag, de dag van vandaag voelt nog teveel als een storm, waarbinnen ik me maar moeizaam overeind kan houden, nee, niet vandaag. 

Maar als de storm straks over is, en de rustige, lege ruimte in m'n hoofd zich voor me opent, dan ga ik schrijven, dan wil ik proberen om het gevoel dat me nu zo beheerst, rustig in woorden om te zetten, voor mezelf en natuurlijk voor een ieder die het wil lezen.

Tot dan, 
Liefs, 
Elzelien