Na jarenlang worstelen met de overgang lijken de klachten eindelijk wat af te nemen. Achteraf weet ik nu wanneer ik overgangsklachten begon te ontwikkelen. Toen had ik geen idee dat mijn klachten wel eens te maken zouden kunnen hebben met het begin van hormonale onevenwichtigheid. Ik was begin veertig en niet bezig met de overgang, dat was iets van vrouwen, veel ouder dan ik. Wat ik toen wist over de overgang was heel weinig, veel meer dan de geijkte opvliegers was het niet.

Nu weet ik dat de overgang erg heftig kan zijn en dat er een heel arsenaal aan andere klachten dan opvliegers is. Ik ben één van die vrouwen die hier in ruime mate mee bedeeld werd. Wat me hierbij in de loop der jaren opviel, is dat veel van de klachten door menig arts niet echt serieus worden genomen, ze worden ook vaak niet gezien als klachten, die met de overgang te maken hebben.

Wanneer ik had geweten dat veel van mijn klachten te maken hadden met de levensfase waarin ik verkeerde, was ik niet zo ongerust geweest, en had ik me goed geïnformeerd over de verschillende behandelingsmogelijkheden. Ook had ik steun gezocht bij andere vrouwen, tenslotte de ervaringsdeskundigen bij uitstek. Dat is precies wat ik hoop te betekenen voor vrouwen, die nu midden in dat zo taaie proces zitten.

Groetjes,

Elzelien

Wil je mij een berichtje sturen, klik dan HIER.

*** De informatie op deze site is voor eigen gebruik, niet voor verspreiding of publicatie elders (zie disclaimer onderaan) ***

Ik ben op dit moment aan het werk om mijn blog te vernieuwen. Hierdoor zijn niet al mijn stukken beschikbaar, binnenkort zal mijn blog weer helemaal volledig zijn.

DE HOUDING VAN ARTSEN TEN OPZICHTE VAN NIET-TYPISCHE OVERGANGSKLACHTEN

Na een jarenlange worsteling met de overgang, ben ik uiteindelijk een aantal jaren geleden, na een periode waarin de vage klachten overgingen in een regelrechte overgangsstorm, in de medische mallemolen terecht gekomen.
Ik vond het opvallend dat geen van de artsen, waar ik mee in aanraking kwam de link legde met de overgang en dat eigenlijk alleen de geijkte overgangsklachten zoals opvliegers, gewrichtsklachten, blaasontsteking, wisselende stemmingen en zweten erkend werden als klachten veroorzaakt door de overgang.

Mijn huisarts kwam niet op het idee dat bij andere, minder duidelijker klachten de overgang ook een rol kon spelen, misschien omdat het zulke ondefinieerbare en wisselende klachten waren. Maar dan juist zouden er naar andere oorzaken gezocht moeten worden, maar in mijn geval gebeurde dat echter niet.

Een paar maanden geleden voelde ik me ziek (diarree, misselijk, buikpijn, slap in de benen, raar in m'n hoofd, dan weer bloedheet, dan weer ijskoud). Het werd door de huisarts al snel op een simpel buikgriepje gegooid, maar ik wist dat dat het niet was, het voelde gewoon niet goed. Ik heb er op gestaan dat mijn bloed werd nagekeken. Uit het bloedonderzoek bleek dat ik een lichte leverfunctiestoornis had.

Voor de volledigheid merk ik hierbij op dat ik jaren geleden met een (waarschijnlijk) Auto Immuun Hepatitis opgenomen ben geweest, en dat het niet onmogelijk is dat de menopauze hier bij mij een rol bij heeft gespeeld. (Zie de website van de Nederlandse Leverpatiënten Vereniging, waar vermeld staat dat Auto Immuun Hepatitis, met vage verschijnselen als vermoeidheid, spier- en gewrichtsklachten en buikpijn, reeds op jonge leeftijd kan ontstaan, maar dat de piek valt in de leeftijdsgroep van jong volwassenen en rond de menopauze.) 

Ik bleef me ziek voelen, maar het kwam er op neer dat ik verder niet moest zeuren, omdat de leverfunctiewaarden inmiddels weer vrijwel normaal waren. En de rest van de waarden was ook normaal volgens de huisarts.
Maar ondertussen voelde ik me ellendig. Na lang aandringen bij de huisarts, en na een bezoek aan de eerste hulp omdat ik steeds dreigde flauw te vallen, ben ik eindelijk naar de internist verwezen. Ik wilde ook graag naar de gynaecoloog, omdat ik de link met de overgang wel legde. Mijn huisarts niet en ik heb echt moeten zeuren om een verwijsbrief naar de gynaecoloog.

Ik kon het eerst terecht bij de gynaecoloog. Hij constateerde aan de hand van het meest recente bloedonderzoek dat mijn bloedsuikerwaarde te hoog was. (Dat had de huisarts me niet gezegd, volgens hem was alles normaal!)

Door de overgang ben ik flink aangekomen, maar de gynaecoloog legde die link vreemd genoeg niet. Toen ik de overgang opperde als oorzaak van mijn klachten ging hij daar niet op in. 

Vlak na de gynaecoloog kon ik terecht bij de internist. Hij liet opnieuw bloedonderzoek doen, uitgebreider dan die van de huisarts. Nog een hele kleine leverfunctiestoornis, een wat te laag ijzergehalte, en inderdaad een te hoog bloedsuiker. 

De leverfunctiestoornis was zo gering, dat dát niet de oorzaak kon zijn van mijn klachten en mijn bloedsuiker was wel te hoog, maar ook dat kon niet de oorzaak zijn.
Weer opperde ik de overgang als oorzaak, weer werd er niet op ingegaan, hij keek me wat meewarig aan. Ik heb gezegd, dat ik, sinds ik in de overgang zat, behoorlijk in gewicht was aangekomen en kijk, daar kon hij wel wat mee. Niet met de overgang als oorzaak van gewichtstoename, (daar heb ik naar gevraagd en hij was daar wat ontwijkend over, ik had het idee dat hij zulke vragen vervelend en onzin vond), maar wel met gewichtstoename in het algemeen als oorzaak van een te hoog bloedsuiker. Er werd besloten dat ik eerst flink zou afvallen en dan weer zou laten bloedprikken.

Ik ben gaan afvallen, bijna 15 kilo. En het had resultaat: mijn glucosewaarden waren weer binnen de normaalwaarden.
In verband met mijn diarreeklachten ben ik ook getest op coeliakie (overgevoeligheid voor gluten), gelukkig was de uitslag negatief. 

Langzamerhand begon ik me wat beter te voelen, maar de terugvallen bleven. En nog steeds heb ik rotperioden, al zijn die minder heftig.

Voor veel van mijn klachten is niet een oorzaak gevonden, tenminste niet één die in het medische boekje past. Ik weet dat de overgang met al z'n hormoonschommelingen me parten heeft gespeeld, maar de ervaring leert dat de overgang als oorzaak voor dit soort klachten voor veel artsen blijkbaar een brug te ver is.

Al mijn suggesties daaromtrent werden óf genegeerd, óf van de tafel geveegd. Dat gaf me een heel onwerkelijk gevoel, net alsof ik een klein kind was, dat rare dingen zei! Ik vind dat absurd en zeker ook denigrerend. Het maakt me echt kwaad! Zelfs nu ik dit schrijf en het al weer enige tijd geleden is, voel ik de onmacht en kwaadheid weer.
Tijdens mijn zoektocht naar informatie over de overgang, viel het mij op dat ik bepaald niet de enige ben met  zoveel meer en zulke andere klachten dan de “klassieke overgangsklachten.”

Klachten als een veranderend ontlastingpatroon, schommelingen in de suikerspiegel, diarree, extreme vermoeidheid, (gevoel van) flauwvallen, spierpijnen en andere ondefinieerbare pijnen, grieperig gevoel, kortademigheid, dik gevoel in de keel, maar ook psychische klachten als onberedeneerbare angsten en rare, onwezenlijke gevoelens, worden niet gezien als mogelijk in verband staand met de overgang. (Dit is geen complete opsomming, ik ben veel meer tegengekomen: zie "Opsomming niet-typische overgangsklachten".)

Opvallend vond ik ook dat veel vrouwen bang waren voor ernstige ziekten, ook dit was zeer herkenbaar voor me. Ik vind die angst ook wel logisch, juist omdat je je ziek voelt met al die klachten en toch te horen krijgt dat het niets is.
Ik kan natuurlijk alleen voor mezelf spreken, maar vanuit mijn omgeving is mij niets verteld over deze kant van de overgang. Mijn moeder gebruikte de pil, zij heeft vrijwel niets gemerkt heeft van haar overgang, en vriendinnen hadden het alleen over opvliegers. Ik wist dus niet dat er nog een heel arsenaal aan andere overgangsklachten bestond.

Dit alles heeft me aan het denken gezet. Hoe kan het dat, als al die vrouwen deze klachten aangeven, de medische wereld hier niet op inspeelt? Ik heb ervaren hoe artsen mijn suggestie dat bepaalde klachten met de menopauze te maken kunnen hebben, eenvoudigweg wegwuifden.

Ik vind dit echt een gemiste kans voor de medische wetenschap, maar vooral voor vrouwen, want als het niet erkend wordt, zal het niet worden gezien als een probleem, zal er geen goed medisch onderzoek naar worden gedaan, zal niet ontdekt worden hoe het nu zit met het verband tussen al die klachten en hormonen en zal er jammer genoeg geen adequate behandeling worden ontwikkeld. 

En dat niet alleen, ik vind die laconieke houding denigrerend naar vrouwen. Je voelt je ziek, je hebt klachten, maar er is niet iets aan de hand wat binnen het bestaande medische kader geplaatst kan worden. En dus zal het wel tussen de oren zitten! Ikzelf ben al als hypochonder in de hoek gezet. Het heeft mijn vertrouwen in artsen behoorlijk ondermijnd.

Ik weet het, dit klinkt allemaal heel negatief, maar dit is mijn ervaring. Ik kan het niet mooier maken.

Ik weet dat er ook artsen zijn, die wel oog hebben voor dit soort overgangsklachten. Een vriendin van me, die langzamerhand ook steeds meer klachten krijgt en daar behoorlijk nerveus over is, heeft juist een hele goede arts. Goed in de zin van: gericht op haar klachten, zo nodig doortastend en geruststellend, en dan écht geruststellend: hij neemt er de tijd voor om haar rustig en duidelijk uitleg te geven en wanneer zij desondanks aangeeft dat (bloed-)onderzoek haar toch meer rust zou geven, dan doet hij dat wel, al vind hij het zelf niet echt nodig. Hij heeft haar op eigen initiatief gewezen op overgangsconsulenten en doorverwezen naar een goede gynaecoloog, daar hoefde zij niet om te zeuren. Hij nam haar en al haar klachten dus serieus.

Ik heb sterk het gevoel dat deze arts deel uitmaakt van een minderheid. Mijn vriendin woont in een ander deel van het land, anders zou ik me daar ook melden.

Groetjes,

Elzelien