Na jarenlang worstelen met de overgang lijken de klachten eindelijk wat af te nemen. Achteraf weet ik nu wanneer ik overgangsklachten begon te ontwikkelen. Toen had ik geen idee dat mijn klachten wel eens te maken zouden kunnen hebben met het begin van hormonale onevenwichtigheid. Ik was begin veertig en niet bezig met de overgang, dat was iets van vrouwen, veel ouder dan ik. Wat ik toen wist over de overgang was heel weinig, veel meer dan de geijkte opvliegers was het niet.

Nu weet ik dat de overgang erg heftig kan zijn en dat er een heel arsenaal aan andere klachten dan opvliegers is. Ik ben één van die vrouwen die hier in ruime mate mee bedeeld werd. Wat me hierbij in de loop der jaren opviel, is dat veel van de klachten door menig arts niet echt serieus worden genomen, ze worden ook vaak niet gezien als klachten, die met de overgang te maken hebben.

Wanneer ik had geweten dat veel van mijn klachten te maken hadden met de levensfase waarin ik verkeerde, was ik niet zo ongerust geweest, en had ik me goed geïnformeerd over de verschillende behandelingsmogelijkheden. Ook had ik steun gezocht bij andere vrouwen, tenslotte de ervaringsdeskundigen bij uitstek. Dat is precies wat ik hoop te betekenen voor vrouwen, die nu midden in dat zo taaie proces zitten.

Groetjes,

Elzelien

*** De informatie op deze site is voor eigen gebruik, niet voor verspreiding of publicatie elders (zie disclaimer onderaan) ***


Een nieuw begin

 
Beste lezeressen,

 Vandaag plaats ik na jaren weer eens een blog. Er is veel gebeurd sinds ik dat voor het laatst deed. Gebeurtenissen en veranderingen, ze zijn in mijn leven gekomen en gegaan, precies zoals dat ook in jullie leven het geval zal zijn. Er waren blije, gelukkige dagen, vol zon en warmte, maar ook donkere dagen, zwarte perioden zelfs, vol worsteling, angst en verdriet. Misschien waren er wat teveel van de laatste. De emoties en gedachten, die het allemaal opriep, waren velerlei. Soms heftig en indringend, zelfs bitter als gal, soms mild en zacht. Vele zijn inmiddels vergleden en vergeten, andere zijn aan me blijven kleven en hebben me blijvend veranderd. Ik ben in sommige opzichten minder blij en minder onbevangen, triest zelfs, maar in andere opzichten juist milder of steviger. Maar hoe dan ook, het heeft me van binnen veranderd, laten rijpen.

 Al zit ik op dit moment alweer een aantal jaren in de postmenopauze, de overgang speelt nog steeds een grote rol in mijn leven. Het was een belangrijke periode, pas nu ik terug kijk, weet ik hoe belangrijk zij was. Nooit eerder in mijn leven was ik mij er zo bewust van, dat ik geregeerd word door hormonen. Ik voelde me een willoos slachtoffer, afhankelijk van het op en neer deinen van deze stofjes, die in zulke minuscule hoeveelheden in het lichaam voor komen, dat het vaak nauwelijks te meten is. Maar ondertussen hebben ze wel een bepalend effect op mijn leven gehad en nog steeds ondervind ik dat aan den lijve, tot op de dag van vandaag. Ik weet dat vele van jullie dat ook hebben ondervonden en precies weten waar ik het over heb. 

 Ik heb veel gelezen over hormonen en hun werking. 'Hormonen beïnvloeden het gedrag en het karakter van de mens' en 'hormonen zorgen voor een harmonisch verloop van de verschillende orgaanfuncties.' Tja, dat klopt als een bus, ik, en vele andere vrouwen ondervinden dat aan den lijve. Ik stond jarenlang bol van de hormoonschommelingen en inderdaad, 'ik' veranderde mee. Op een bepaald moment maakte het dat ik me zo heel anders dan voor die tijd voelde, lichamelijk en psychisch. Ik vervreemde toen echt van mezelf en dat was een gevoel, dat moeilijk te omschrijven is en lastig over te brengen op anderen, die het niet doormaken. Velen zullen het echter dadelijk herkennen en precies weten wat ik bedoel.

Ik weet hoe fijn het is om te weten dat je niet de enige bent, dat er meer vrouwen zijn, die zich vervreemd, angstig en ellendig voelen, die nergens meer zin aan hebben, die de ene rare klacht na de andere hebben, en die toch geen begrip krijgen. Dat is de reden dat ik dit blog schrijf.

Inderdaad, het verloopt allemaal niet meer zo harmonisch als de hormoonhuishouding in de war raakt. Maar ik heb ook ervaren hoe die hormoonhuishouding langzamerhand weer tot rust komt en welk positief effect dat op mij heeft gehad. Voor iedereen, die er nu midden inzit: Ik was mezelf behoorlijk kwijt, was angstig door de vele klachten, het vertrouwen in mezelf was weg, ik hunkerde naar dat vertrouwde 'lichaamsgevoel' van vroeger, maar ik heb het teruggevonden. Wees dus gerust, hoe wanhopig je je ook voelt, je zult jezelf weer terug vinden.

Mijn blog zal aangepast worden en dan zal ik regelmatig een stukje over mijn ervaring met de overgang en alles wat daarbij hoort, mijn hele leven dus eigenlijk, posten. Ik hoop dat het jullie goed zal doen het te lezen. Tot binnenkort!
Lieve groet,

Elzelien