Na jarenlang worstelen met de overgang lijken de klachten eindelijk wat af te nemen. Achteraf weet ik nu wanneer ik overgangsklachten begon te ontwikkelen. Toen had ik geen idee dat mijn klachten wel eens te maken zouden kunnen hebben met het begin van hormonale onevenwichtigheid. Ik was begin veertig en niet bezig met de overgang, dat was iets van vrouwen, veel ouder dan ik. Wat ik toen wist over de overgang was heel weinig, veel meer dan de geijkte opvliegers was het niet.

Nu weet ik dat de overgang erg heftig kan zijn en dat er een heel arsenaal aan andere klachten dan opvliegers is. Ik ben één van die vrouwen die hier in ruime mate mee bedeeld werd. Wat me hierbij in de loop der jaren opviel, is dat veel van de klachten door menig arts niet echt serieus worden genomen, ze worden ook vaak niet gezien als klachten, die met de overgang te maken hebben.

Wanneer ik had geweten dat veel van mijn klachten te maken hadden met de levensfase waarin ik verkeerde, was ik niet zo ongerust geweest, en had ik me goed geïnformeerd over de verschillende behandelingsmogelijkheden. Ook had ik steun gezocht bij andere vrouwen, tenslotte de ervaringsdeskundigen bij uitstek. Dat is precies wat ik hoop te betekenen voor vrouwen, die nu midden in dat zo taaie proces zitten.

Groetjes,

Elzelien

*** De informatie op deze site is voor eigen gebruik, niet voor verspreiding of publicatie elders (zie disclaimer onderaan) ***


Vervreemden en hervinden

Beste lezeressen,

Hier zit ik dan weer, met een kop koffie naast me, de blik op oneindig, in het vaste voornemen weer eens een blog te schrijven. Mijn handen zweven over het toetsenbord, er is zoveel wat ik jullie wil vertellen, ik weet gewoon niet waar te beginnen. Het is alweer zo lang geleden dat ik hier iets schreef. Toen ik nog geregeld liet weten wat er allemaal in me omging, speelde de overgang een grote rol in mijn leven. De hoofdrol kun je wel zeggen. Hinderlijk was zij aanwezig, vrijwel elk aspect van mijn leven bepalend. Elke schommeling van de hormonenstroom binnenin me heb ik gevoeld, de consequenties heb ik doorleefd. 

Ik weet nog heel erg goed, dat ik, zeker toen de klachten op hun ergst waren, vrijwel dagelijks zocht naar bevestiging van andere vrouwen dat alles wat ik ervoer er "gewoon bij hoorde". Dat was  ontieglijk waardevol, alleen al omdat het zo heerlijk geruststellend was. Maar ook de simpele wetenschap dat ik niet de enige was, en geen aansteller of zwakkeling , betekende heel erg veel voor me, temeer omdat er in mijn omgeving niemand was met zoveel en zulke merkwaardige, moeilijk te omschrijven klachten dan ik. En begrip was iets waar ik in die tijd niet op hoefde te rekenen, ik had dan ook vaak het gevoel dat het aan mij lag. 

Later op de rit begon ik meer behoefte te krijgen aan de bevestiging dat er eens een einde zou komen aan al die klachten en onzekerheden. Ik was moe en hopeloos van de jarenlange reeks steeds wisselende en merkwaardiege klachten, en verlande heel erg naar hoe ik vroeger was. Dat verlangen was zo groot, dat ik, als ik dacht dat het er nooit van zou komen, het allemaal niet meer zag zitten. Het was niet simpelweg een even "niet goed in mijn vel zitten", het zat veel dieper, was veel wezenlijker. 

Ik heb hier vreselijk mee geworsteld. De overgang had me dan ook volkomen vervreemd van mezelf. Mijn lichaam voelde ook zo anders, ik herkende haar reacties op den duur totaal niet meer. Ik kon er ook niet meer op vertrouwen, het deed opeens zo heel anders dan ik gewend was. Voordat de hormonenstorm begon, kende en herkende ik het zonder er bij na te denken. Het gaf signalen af, die ik moeiteloos begreep. Bij een bepaald dromerig gevoel en een bepaalde spanning in mijn buik, hoe minimaal ook, wist ik dat ik ongesteld moest worden, als ik het druk had gehad en er spande zich een strakke band om mijn hoofd, kreeg ik hoofdpijn en als langere tijd me te goed had gedaan aan lekkere dingen, zaten die dingen na een poosje pontificaal op mijn dijen en buik, waarna ik mezelf zo lang als nodig was, flink kort hield qua lekkers, zoadat alles na verloop van tijd weer keurig naar de vertrouwde proporties terugkeerde. 
Ook psychisch was het voor de grote omwenteling redelijk stabiel, natuurlijk zoals bij iedereen met de gewoonlijke onzekerheden en ups en downs, maar in mijn hoofd zat alles behoorlijk keurig en ordelijk op een rijtje. Als ik om een duidelijke reden even logischerwijs uit evenwicht geraakte, keerde dat vertrouwde evenwicht, als een duikelaartje, altijd weer terug.  daar kon ik blindelings op vertrouwen. De warboel die mijn wankelende hormonen in mijn arme hoofd hebben veroorzaakt, maakte dat ik uit het lood geslagen werd en een beetje een fatsoenlijk evenwicht geen haalbare kaart meer was.  Alles, zelfs de kleinste en onnozelste dingen (laat staan de echte stressbronnen!), kan een bron van stress voor me zijn, ontspannen was iets wat ik me zelfs niet meer vaag kon herinneren en ik werd een ster in doemdenken. 

Maar ergens dit jaar, vijf jaar na mijn aller- allerlaatse mentruatie (wat geen naam mocht hebben, omdat het nauwelijks een half druppeltje bloed was, maar volgens de gynaecoloog toch nog gold als een heuse menstruatie) wist ik: ik ben nu waar ik al die jaren zo naar heb verlangd! Eindelijk! Geen hoofdrol meer voor weigerachtige hormonen, maar mijn volle aandacht kan weer naar het leven zelf gaan! Blijkbaar is er ongemerkt toch iets van evenwicht in mijn zo veranderde lijf gegroeit. 

Natuurlijk, het veranderde hormonenevenwicht heeft blijvende veranderingen in mijn lichaam en geest veroorzaakt, sommige zijn wel wat vervelend, maar andere zijn dat zeker niet. Ik merk dat ik van vele nu zelfs de vruchten ga plukken. Hoe is het mogelijk, dat had ik een paar jaar geleden nooit gedacht. Ik herken mezelf weer een beetje Ik weet en voel weer wat Elzelien "Elzelien" maakt, iets wat ik zo lang kwijt was. Dat hervonden te hebben, voelt zo onwerkelijk goed. Dat besef doet me gloeien van geluk. 

Daarom ga ik me de komende tijd in mijn blog toeleggen op die lange weg naar dat geluk van hervinden. Ik wil laten weten hoe dat  proces zich bij mij, stapje voor stapje en vaak met horten en stoten, heeft afgewikkeld. Hoe ik het heb ervaren, wat ik voelde, wat er in me omging, hoe mijn omgeving op mij reageerde en hoe ik op mijn omgeving reageerde, wat ik allemaal heb gedaan om te proberen weer in evenwicht te komen, wat me hielp en wat niet. Ik wil dat zo eerlijk mogelijk doen, zonder een blad voor de mond te nemen. En ook al zal het niet altijd een  vrolijk verhaal zijn, weet dat het ten langen leste wel heeft geleid tot iets goeds.  

Ik weet  dat vele vrouwen, die midden in dat zo vaak schandelijk onderschatte proces zitten dat de overgang heet, en meer, veel meer klachten ervaren dan alleen wat opvliegers en wisselende stemmingen, zich helaas hierin zullen herkennen. Ik hoop dat mijn verhaal hen steunt, en hen een hart onder de riem steekt. 

Tot gauw,

Liefs, 

Elzelien