Na jarenlang worstelen met de overgang lijken de klachten eindelijk wat af te nemen. Achteraf weet ik nu wanneer ik overgangsklachten begon te ontwikkelen. Toen had ik geen idee dat mijn klachten wel eens te maken zouden kunnen hebben met het begin van hormonale onevenwichtigheid. Ik was begin veertig en niet bezig met de overgang, dat was iets van vrouwen, veel ouder dan ik. Wat ik toen wist over de overgang was heel weinig, veel meer dan de geijkte opvliegers was het niet.

Nu weet ik dat de overgang erg heftig kan zijn en dat er een heel arsenaal aan andere klachten dan opvliegers is. Ik ben één van die vrouwen die hier in ruime mate mee bedeeld werd. Wat me hierbij in de loop der jaren opviel, is dat veel van de klachten door menig arts niet echt serieus worden genomen, ze worden ook vaak niet gezien als klachten, die met de overgang te maken hebben.

Wanneer ik had geweten dat veel van mijn klachten te maken hadden met de levensfase waarin ik verkeerde, was ik niet zo ongerust geweest, en had ik me goed geïnformeerd over de verschillende behandelingsmogelijkheden. Ook had ik steun gezocht bij andere vrouwen, tenslotte de ervaringsdeskundigen bij uitstek. Dat is precies wat ik hoop te betekenen voor vrouwen, die nu midden in dat zo taaie proces zitten.

Groetjes,

Elzelien

*** De informatie op deze site is voor eigen gebruik, niet voor verspreiding of publicatie elders (zie disclaimer onderaan) ***


Omgaan met stress

Ik zit al een aantal jaren in de postmenopauze. Met horten en stoten is de heftigheid en de hoeveelheid van de klachten inmiddels uitgewoed. Klachten als steeds verspringende brandende plekjes op de huid, volledig onverteerd eten in de wc pot (ik kon de boontjes echt zien liggen), het ruiken van geuren, die er niet waren, of opeens van bepaalde smaken totaal over de nek gaan, heb ik als merkwaardig en verontrustend ervaren. En dan waren er nog de andere klachten, die op zich niet vreemd waren, maar wel heel veel en elkaar op het hoogtepunt van de overgangsellende in een absurd tempo afwisselden, zoals misselijkheid, moeheid, ochtendbrakheid, gewrichtspijn, duf hoofd, wankeligheid, onverdraagzaam zijn, enz, enz, enz. (doe maar een greep uit de lange opsomming hieronder en ik heb het wel gehad). Tezamen maakten ze dat ik er met grote regelmaat zeker van was, dat ik iets ernstigs onder de leden had. 

De merkwaardige klachten zijn weg  en de veelheid en heftigheid van al de andere klachten zijn  behoorlijk vervaagd. En dat is een bevrijding, want de duistere gedachten aan ziekte en dood die ze opriepen, zijn nu niet bepaald bemoedigend. (Ik hoop trouwens niet dat ik ze nu weer oproep en klop het dus bij deze maar even flink af!)

Ja, er zijn nog restverschijnselen, zoals perioden waarin ik '(s avonds) overvallen word door een overgangsklassieker: de opvlieger, soms mét, soms zónder zweten.Maar ik weet, dat gaat ook weer voorbij. Ik kan het dus handelen. Het in de ochtend ontzettend brak zijn, komt ook nog geregeld voor. Ik heb geen idee, of deze dingen blijvertjes zijn, en me de rest van mijn leven zullen vergezellen, of dat het helemaal zal vervagen.

Iets wat ik nog steeds absoluut niet kan handelen is stress. Vroeger, voor de overgang, kon ik ook flink in de zenuwen zitten, maar als het allemaal voorbij was,was het ook gewoon voorbij, en vervielen mijn lichaam en geest weer in hun gewoonlijke doen. Dat is nu niet meer zo. De lichamelijke en geestelijke reactie op stress is veel groter, en het herstel is minder geworden en duurt veel langer.

En dat niet alleen: alles, en dan ook werkelijk alles, kan al een heftige stressreactie geven. Gewone zaken als zoekgeraakte sleutels, een vermeende negatieve reactie van iemand, een bericht in de krant over geweld, het vergeten van een essentieel ingrediënt voor de avondmaaltijd, of het wat later thuiskomen van mijn geliefde. Ik  weet zo ongeveer wat de triggers zijn, en probeer mezelf dan nog tot de orde te roepen, maar hoe belachelijk en overdreven ikzelf mijn reactie ook vind, ik heb er geen controle over. 

En zo schiet ik dus nog steeds geregeld in de stress. Waar ik me vroeger over zulke trivialiteiten alleen maar ergerde, ze me hooguit eventjes uit mijn evenwicht brachten, breekt me nu het zweet uit, trillen mijn handen, slaat mijn hart op hol en buitelen de angstgedachten over elkaar in een onontwarbare warboel. 

Tja, het zijn de hormonen, die me parten spelen, of beter gezegd het gebrek aan hormonen. Het maakt me minder weerbaar, minder positief en ja, ook minder stressbestendig. Ik ben op het moment druk bezig met het zoeken naar een manier om daar mee om te gaan. Ik weet het: rust, rust en nog eens  rust, het is onontbeerlijk. Ik heb me dan ook vast voorgenomen om meer aan mezelf te denken, fijne en positieve gedachten te hebben, te relativeren, te mediteren, los te laten,te accepteren. Allemaal zaken, die niet gemakkelijk zijn, en een vaak warrig en ook wel verdrietig hoofd maakt het er niet gemakkelijker op. Maar ik doe mijn best en af en toe gaat het al heel redelijk. 

Ik hoop mijn lichaam zo te helpen met het verder zoeken naar het vinden van een definitief en stabiel  hormonaal evenwicht. Ik heb al vaker geroepen dat het overgangsproces nu toch echt op zijn laatste benen loopt, en dat was op die momenten ook geheel gerechtvaardigd. Maar telkens weer was er wel iets waardoor ik teleurgesteld moest vaststellen dat dat toch niet het geval was. Ik denk dat ik toen nog in de illusie verkeerde, dat het pas 'af' was als ik geen klachten meer had en mijn oude 'ik' weer helemaal had terug gevonden. Ik weet nu dat dat inderdaad een illusie is en een beetje wensdromen. 
Het proces is volgens mij nooit af. Het gaat erom of je weer een beetje verder kan, of je je niet meer zo ongelukkig en beperkt voelt in je doen en laten, en natuurlijk of je je weer een beetje thuis voelt in je veranderde velletje. 

Maar ik ben onverbeterlijk. Op het moment heb ik toch weer een gevoel van ergens aan het eind van iets te komen. Maar nu voelt het meer als de ontknoping van een soort 'never ending story'. Hoe dan ook, ik hoop dat het  verhaal van de overgang me in ieder geval zal leren om met de kleine plagerijtjes van het dagelijks leven om te gaan.

Veel liefs, 

Elzelien