Na jarenlang worstelen met de overgang lijken de klachten eindelijk wat af te nemen. Achteraf weet ik nu wanneer ik overgangsklachten begon te ontwikkelen. Toen had ik geen idee dat mijn klachten wel eens te maken zouden kunnen hebben met het begin van hormonale onevenwichtigheid. Ik was begin veertig en niet bezig met de overgang, dat was iets van vrouwen, veel ouder dan ik. Wat ik toen wist over de overgang was heel weinig, veel meer dan de geijkte opvliegers was het niet.

Nu weet ik dat de overgang erg heftig kan zijn en dat er een heel arsenaal aan andere klachten dan opvliegers is. Ik ben één van die vrouwen die hier in ruime mate mee bedeeld werd. Wat me hierbij in de loop der jaren opviel, is dat veel van de klachten door menig arts niet echt serieus worden genomen, ze worden ook vaak niet gezien als klachten, die met de overgang te maken hebben.

Wanneer ik had geweten dat veel van mijn klachten te maken hadden met de levensfase waarin ik verkeerde, was ik niet zo ongerust geweest, en had ik me goed geïnformeerd over de verschillende behandelingsmogelijkheden. Ook had ik steun gezocht bij andere vrouwen, tenslotte de ervaringsdeskundigen bij uitstek. Dat is precies wat ik hoop te betekenen voor vrouwen, die nu midden in dat zo taaie proces zitten.

Groetjes,

Elzelien

*** De informatie op deze site is voor eigen gebruik, niet voor verspreiding of publicatie elders (zie disclaimer onderaan) ***


Wat was en nooit weer terugkomt

's Avonds, als ik in bed lig en niet kan slapen, wordt ik wel eens overspoeld door gevoelens van verdriet. Gevoelens, die ik overdag niet toe kan laten. Of niet dúrf toe te laten, dat kan ook. Ik denk eigenlijk dat dat laatste het geval is. Het is te heftig, te diep, te wezenlijk.

Het is het verdriet over het steeds maar weer los te moeten laten van het dierbare, meer en meer. Het is het verdriet over wat was en nooit meer terug komt. Het is het verdriet over de wrede realiteit.


Het moeten accepteren valt me zwaar. Soms lukt het even, dan wordt het licht en luchtig. Maar dan zak ik weer terug, onherroepelijk, en wordt het weer zwaar.


Ik droom van een tijd, dat ik me erbij neer kan leggen, dat de scherpte verdwijnt over het nooit weer. Een tijd waarin terugkijken geen pijn meer doet, waarin de herinnering me doet wegdromen. Een tijd waarin ik in het nu, herinneringen maak voor straks.


Ik denk dat velen van jullie precies weten wat ik bedoel.


Heel veel liefs, 


Elzelien